Autorka artykułu przywołuje postać twórcy metody – dr Paula E. Dennisona, amerykańskiego pedagoga, który miał odkryć znaczenie prostych ruchów, walcząc z własną dysleksją i pracując z pacjentami. W 1970 r. opracował Gimnastykę Mózgu (ang. Całe nasze ciało zawiera jej około 75% , tak jak i nasza piękna planeta, której jesteśmy częścią. Wszystko przemawia na korzyść poglądu Paula Dennisona, że w o d a powinna być niezbędnym składnikiem naszego codziennego funkcjonowania. Podczas ćwiczeń z "Gimnastyki Mózgu" zaleca się picie czystej, niegazowanej wody. Technika Dennisona polega na wykonywaniu prostej gimnastyki mózgu przez kilkanaście minut dziennie, która poprawi komunikację i koncentrację. Ćwiczenia zostały opracowane przez Paula Dennisona. Ich celem podstawowym jest usprawnienie ciała, pobudzenie systemu nerwowego, a także rozładowanie stresu. Osoby poddane takiej rehabilitacji GIMNASTYKA MÓZGU® - KINEZJOLOGIA EDUKACYJNA WG PAULA DENNISONA (I I II STOPIEŃ) TERMIN: 03-05.03.2023 r. MIEJSCE: Radom CZAS TRWANIA: 32 godziny intensywnego szkolenia – 3 dni Piątek: 16.00-20.00 Sobota: 9:00 - 19:00 Niedziela: 9:00 - 15:00 KOSZT: 850 ZŁ Podstawowym programem Kinezjologii Edukacyjnej jest Gimnastyka Mózgu®, której autorami są amerykański pedagog dr Paul Dennison oraz jego żona Gail Dennison. Dennison opracował je na podstawie doświadczeń zdobytych w walce z własną dysleksją i wadą wzroku, w pracy z dziećmi oraz w pracy z ludźmi, którzy doznali uszkodzeń mózgu • Gimnastyka Mózgu. Kinezjologia Edukacyjna dr Paula Dennisona. Stopień I, warsztaty 2011, Tarnów • Gimnastyka Mózgu. Kinezjologia Edukacyjna dr Paula Dennisona. Stopień II, warsztaty 2009, Tarnów • Dysleksja – przyczyny, objawy i konsekwencje psychologiczne, szkolenie 2009 Zestaw ćwiczeń „Gimnastyki Mózgu”® stosowanych w terapii. Słowa kluczowe: ćwiczenia ruchowe, „Gimnastyka Mózgu”®, trudności w uczeniu się. 1. Wprowadzenie Kinezjologia Edukacyjna, to nowy kierunek w naukach humanistycznych o związkach ruchu ciała z organizacją i funkcjonowaniem mózgu, wykorzystujący elementy psychologii, Centrum Integracji Osobowości Danuty Kropiwnickiej - Szulc - instruktora Kinezjologii edukacyjnej, Art-kinezjologii, Dotyku dla Zdrowia, Tańców w kręgu, EFT - technik emocjonalnej wolności, Metody Dennisona Kinezjologia Edukacyjna Paula Dennisona • pliki użytkownika konycynka przechowywane w serwisie Chomikuj.pl • gimnastyka mózgu w pracy i zabawie 1(1).PDF, Taniec Dennison.rar Wykorzystujemy pliki cookies i podobne technologie w celu usprawnienia korzystania z serwisu Chomikuj.pl oraz wyświetlenia reklam dopasowanych do Twoich potrzeb. gimnastyka mózgu - Koło fortuny. Stań, wyciągnij przed siebie lewą rękę, zaciśnij pięść, kciuk do góry, narysuju kciukiem w powietrzu znak „ósemki” wodząc oczami za ręką –głowa jest nieruchoma, Dotykanij lewą dłonią prawego łokcia i odwrotnie, Dotyknij lewą dłonią prawego ucha i odwrotnie, Dotykanij lewą dłonią 85HS16s. Database Error: Unable to connect to the database:Could not connect to MySQL Katalog Marta Adamska, 2021-04-09LibiążZajęcia przedszkolne, ArtykułyRuch jest drzwiami do uczenia się - Paul E. Dennison Autor metody Kinezjologii Edukacyjnej (KE) stwierdził, że ruch jest drzwiami do uczenia się, ponieważ ćwiczenia ruchowe KE podnoszą sprawność myślenia i działania w różnych sferach aktywności człowieka. Jest to metoda edukacyjna, pozwalająca uczyć się lekko, łatwo i przyjemnie. Odkrywcami ogromnych możliwości ruchu fizycznego, które mogą być wykorzystane zarówno przez dzieci jak i dorosłych są dr Paul Dennison i jego żona Gail Dennison. Paul Dennison, amerykański pedagog, opracował w latach 70-tych , proste ruchy przynoszące korzyści każdemu, niezależnie od wieku. Spośród nich wybrał te, które posiadają najbardziej zbawczy wpływ na dzieci i stworzył kanon podstawowych ćwiczeń, nazywając je Gimnastyka Mózgu (GM). GM to świadome wykorzystanie mięśni by wzbogacić odpowiednie partie mózgu o nowe połączenia nerwowe. Po wytworzeniu nowych połączeń – myśl przebiega szybciej i ze znacznie mniejszym wysiłkiem. Spotkanie z koleżanką zafascynowaną przebytym kursem z Kinezjologii Edukacyjnej-Brain Gym-Metody dr Paula Dennisona i Gail Dennison , zainspirowało mnie do zgłębienia tego tematu i podzielenia się zdobytą wiedzą z młodszymi stażem koleżankami wychowania przedszkolnego i wczesnoszkolnego. Co to jest Kinezjologia Edukacyjna? Najbardziej ujęło mnie wyjaśnienie J. Zwoleńskiej w książce Twórcza kinezjologia w praktyce. Propozycje dla każdego , że KE zajmuje się ruchem oraz jego wpływem na uczenie się. W praktyce posługuje się prostymi ćwiczeniami pozwalającymi na usprawnienie koordynacji wzrokowo-ruchowej oraz orientacji w schemacie ciała i przestrzeni – służąc tym samym zwiększeniu możliwości intelektualnych dziecka. KE wykorzystuje wzajemne zależności rozwoju fizycznego, emocjonalnego i intelektualnego oraz odwołuje się do procesów rozwojowych oraz edukacyjnych. Ćwiczenia GM wg Dennisona występują w trzech wymiarach: • wymiar lateralności- są to ćwiczenia na przekroczenie linii środka, utworzonej przez prawą i lewą część ciała i mózgu; Ćwiczenia te stymulują pracę zarówno dużej jak i małej motoryki. Główny mechanizm „jedności myśli i ruchu”, będący podstawą tych ćwiczeń sprzyja udoskonaleniu i integracji połączeń prawej i lewej półkuli mózgu oraz całościowego odbioru materiału na poziomie analizy i uogólnień. Należą do nich: ruchy naprzemienne ( np. łokieć do kolana, dotykanie pięty, baletnica, narciarz), leniwe ósemki, symetryczne bazgranie, alfabetyczne ósemki, rowerek, słoń, wahadłowe ruchy głowy, oddychanie brzuchem, kołyska, kobra • wymiar stabilności – do niego należą ćwiczenia energetyzujące oraz pogłębiające; Ćwiczenia energetyzujące , czyli zapewniające niezbędną prędkość i intensywność przebiegu procesów nerwowych pomiędzy komórkami i grupami komórek nerwowych mózgu. Ćwiczenia pogłębiające pozytywną postawę, czyli sprzyjające pogłębieniu pozytywnego nastawienia i wpływające na emocjonalno-limbiczny układ mózgu, który współdziała z ośrodkami percepcji własnego „ja”. Stabilizują i rytmizują procesy nerwowe organizmu, co pomaga w nauce. Należą do nich: picie wody niegazowanej, punkty na myślenie, punkty uziemienia, punkty równowagi, pozycja Dennisona, punkty pozytywne, energetyczne ziewanie, kapturek myśliciela, punkty przestrzeni • wymiar koncentracji – do których należą ćwiczenia wydłużające; To ćwiczenia rozciągające mięśnie ciała. Gdy mięśnie są rozciągnięte i maja właściwą sobie długość, przekazują do mózgu sygnał informujący o tym, że człowiek jest rozluźniony, spokojny i gotowy do pracy poznawczej. Pomagają w uczeniu się, lepszym zapamiętaniu, koncentracji, myśleniu abstrakcyjnym. Są wskazane dla dzieci z trudnościami w uczeniu się, stale napiętych, przeżywających stres. Należą do nich: sowa, aktywna ręka, zginanie stopy, pompowanie piętą, sięganie po piłkę, wypady. Tak więc ćwiczenia z Kinezjologii Edukacyjnej znalazły szerokie zastosowanie w stymulacji pracy mózgu. Odpowiednio dobrane mogą zintegrować działanie dwóch półkul mózgowych i usprawnić pisanie, czytanie, wypowiadanie się, poprawić koncentrację, obniżyć poziom lęku ,a także wpłynąć regulująco na emocje. Korzystać z tych ćwiczeń mogą także nauczyciele. A oto opis niektórych z tych ćwiczeń. Zawsze powinny być poprzedzone ćwiczeniami wstępnymi PACE (picie wody, masowanie punktów na myślenie, ruchy naprzemienne, pozycja Dennisona). Opis ćwiczeń wstępnych „Gimnastyki Mózgu” Ć w i c z e n i a PA C E : • picie wody – korzystnie jest pić dziennie 25 ml wody na każdy kilogram masy ciała (Energetic – Energetyczność); • punkty na myślenie – jedną ręką masujemy dwa punkty znajdujące się pod obojczykiem z obu stron mostka, drugą rękę trzymamy na pępku. Układ powtarzamy, zmieniając rękę (Clear – Jasność); • ruchy naprzemienne – podnosimy do góry prawe kolano i dotykamy go lewą ręką, następnie podnosimy lewe kolano i dotykamy go prawą ręką, lekko skręcając całe ciało (Active – Aktywność). P o z y c j a D e n n i s o n a (Positive – Pozytywność): • część A – krzyżujemy nogi, ręce wyciągamy do przodu, dłonie odwracamy na zewnątrz, a kciuki kierujemy do dołu; krzyżujemy ręce, splatamy dłonie, przyciągamy do klatki piersiowej; językiem dotykamy podniebienia twardego. Możemy zamknąć oczy. Inne wykonanie: dłonie schowane pod pachami, kciuki na zewnątrz, nogi skrzyżowane, język przylega do podniebienia, oczy zamknięte. Dzieci mogą leżeć, stać, siedzieć, wykonując tę pozycję. • część B – nogi ustawione równolegle do siebie, dłonie złączamy opuszkami palców. Opis niektórych ćwiczeń „Gimnastyki Mózgu®” Słoń − stajemy w lekkim rozkroku z rozluźnionymi kolanami. Wyciągniętą ręką pokazujemy przed sobą punkt centralny wyobrażonej leniwej ósemki (leżąca ósemka). Przytulamy ucho do ramienia i kreślimy w przestrzeni leniwą ósemkę. Powtarzamy ćwiczenie po trzy, cztery razy każdą ręką. Sowa – jedna ręka na pępku, druga skrzyżnie na ramieniu, głowa zwrócona w stronę dłoni na ramieniu, powoli odwracamy głowę w kierunku drugiego ramienia z jednoczesnym, długim wydechem ustami. Punkty równowagi – palcami jednej ręki dotykamy wypukłości za uchem i przy podstawie czaszki, drugą trzymamy na pępku. Powtarzamy ćwiczenie, zmieniając układ rąk. Punkty pozytywne – końcami palców lekko dotykamy punktów znajdujących się między linią włosów a brwiami, na czole; oddychamy spokojnie, można zamknąć oczy. Zginanie stopy – siadamy, jedną nogę kładziemy na kolanie drugiej, z wydechem w stronę kolana, przy wdechu opuszczamy ją w przeciwnym kierunku. Wykonujemy ćwiczenie, dotykając rękami: przyczepy mięśni łydki (ścięgno Achillesa, przyczepy pod kolanem). Powtarzamy ćwiczenie, zmieniając układ nóg. Pompowanie piętą – stajemy prosto, odstawiamy nogę do tyłu (w jednej linii) z lekko uniesioną piętą. Podczas wydechu dociskamy piętę do podłogi, a przednią nogę uginamy w kolanie, pamiętając o niezginaniu w kolanie nogi odstawionej do tyłu. Robiąc wdech, ponownie unosimy piętę, a przy wydechu znów opuszczamy. Powtarzamy ćwiczenie, zmieniając nogi. Kapturek myśliciela – kciukiem i palcem wskazującym masujemy kilkakrotnie małżowinę uszną od góry do dołu, lekko ją rozwijając, następnie rozciągamy delikatnie małżowinę do góry, w bok i do dołu. Oddychanie przeponowe – dłonie kładziemy na wysokości pępka. Bierzemy głęboki wdech, dłonie oddalają się od siebie, powoli robimy wydech, dłonie zbliżają się do siebie. Energetyczne ziewanie – masując staw żuchwowo-skroniowy, otwieramy usta i głęboko ziewamy. Aktywna ręka – wyprostowaną rękę unosimy, chwytamy ją drugą ręką zza głowy poniżej łokcia i na wydechu naciskamy w czterech kierunkach (oporujemy); ręka naciskana stawia opór. Krążenie szyją – powolnym ruchem przenosimy głowę od ramienia do ramienia, pozwalając, by broda była jak najbliżej klatki piersiowej, robimy to na wydechu. W skrajnym bocznym położeniu głowy wykonujemy wdech i powtarzamy czynność. Rysowanie oburącz – rysujemy oburącz symetrycznie względem linii środka różne wzory w przestrzeni lub na płaszczyźnie. Kołyska – siadamy na podłodze, ręce lekko ugięte opierają się o podłoże, nogi złączone, zgięte w kolanach przenosimy z jednej strony na drugą, jednocześnie przekraczamy linię środka głową, spoglądając na pięty. Leniwa ósemka – na wysokości oczu, naprzeciw nosa wyznaczamy punkt. Od niego rozpoczynamy kreślenie kciukiem koła − w lewą stronę do góry. Po powrocie do punktu wyjścia rozpoczynamy kreślenie drugiego koła − w prawą stronę ku górze. Oczy podążają za ruchem ręki. Rysunek przypomina leżącą 8. Wielokrotnie powtarzamy ten ruch. To samo ćwiczenie wykonujemy drugą ręką, a potem obiema (dłonie ze splecionymi palcami, a kciuki ułożone w znak X). Alfabetyczna ósemka – rysujemy leniwą ósemkę. Wpisujemy w nią małe, pisane litery w lewej lub prawej połowie, w zależności od kierunku pisania, pierwszego odcinka litery, który ma być zgodny z kierunkiem ósemki. Po każdej literze kreślimy kilka leniwych ósemek i nakreślamy linię środka leniwej ósemki. Luźne skłony – siadamy, wyprostowane nogi krzyżujemy w kostkach, ręce unosimy, robimy skłon tułowia do przodu. Ruch ten wykonujemy na wydechu, kilkakrotnie przenosząc ciężar ciała z jednego pośladka na drugi. Ręce wraz z ciałem znajdują się po tej samej stronie. Prostując się, robimy wdech. Powtarzamy ćwiczenie, zmieniając układ nóg. Wypady – stajemy prosto, ręce opieramy na biodrach, jedną nogę odstawiamy w bok (stopy pod kątem 90o ), przy wydechu uginamy ją w kolanie (kolano nie może przekroczyć linii palców stopy), przenosząc na nią ciężar ciała. Robiąc wdech, prostujemy kolano. Scenariusze zajęć z ćwiczeniami Dennisona można znaleźć w książkach np. Twórcza kinezjologia w praktyce- praca zbiorowa, Radosna Kinezjologia – J. Zwoleńska. Bardzo pomocne będą także dwie książki :Rysowanie oburącz ,Wesołe ósemki Teresy Chojnackiej., jak również płyty CD: Get ready to learn /PACE/ z muzyką do rytmizacji , Kinezjologiczne nutki oraz CO+DVD Tańce w kręgu i Tańce integracyjne. Kinezjologia edukacyjna jest metodą kontrowersyjną. W podstawowym podręczniku KE „Kinezjologia dla dzieci” Dennison zapewnia rodziców i nauczycieli że „ wszystko, co tutaj przedstawiono, jest oparte na wiedzy z zakresu neurofizjologii.”Tymczasem opinia przedstawicieli świata nauki jest odmienna. W książce Kinezjologia edukacyjna nauka, pseudonauka, manipulacja?, która stanowi pokłosie konferencji naukowej z r. w Warszawie, zawarto pierwsze w Polsce ekspertyzy naukowe wielu autorytetów z różnych dziedzin: medycyny, socjologii, psychologii, teologii oraz terapeutów i pedagogów specjalnych, wykazujące pseudonaukowy charakter kinezjologii edukacyjnej. Odmienną opinię można znaleźć w książce Hanny Nikodemskiej El Tairy - Kinezjologia Edukacyjna- fenomen skuteczności. Jest to jedyna publikacja zawierająca prezentacje badań naukowych prowadzonych przez wybitnych i uznanych na świecie naukowców, których wnioski są zbieżne z założeniami dr Paula Dennisona. Kontrowersje i sprzeczne opinie na temat KE, nie przeszkodziły tej metodzie rozpowszechnić się na świecie a także w Polsce. Metoda ta niemająca potwierdzenia w badaniach naukowych, oparta na filozofii Wschodu, na przestrzeni 15 lat, w sposób niezauważony dotarła do polskich przedszkoli, szkół, również specjalnych, do ośrodków interwencji, rehabilitacji i poradni psychologiczno-pedagogicznych. Metoda kinezjologii edukacyjnej zyskuje wielką popularność , szczególnie w nauczaniu przedszkolnym, wczesnoszkolnym i w terapii pedagogicznej. Wydawnictwa pedagogiczne min. JUKA, opracowują zatwierdzone przez MEN programy nauczania na bazie kinezjologii, jak program Mój kuferek dla sześciolatków, który otrzymał w 2005 r. specjalny certyfikat MEN na Targach Edukacyjnych. Gdzie nauczyciele, terapeuci uczą się tej metody? Otóż nie tylko na kursach organizowanych przez Polskie Stowarzyszenie Kinezjologów. Aby wyjść naprzeciw potrzebom dzieci i młodzieży z problemami w uczeniu się, na etapie studiów pedagogicznych studenci poznają różnorodne metody pracy z dzieckiem. Jedną z nich jest metoda Kinezjologii Edukacyjnej- budząca wiele kontrowersji w środowisku polskich pedagogów i terapeutów. Studenci poznają jej podstawy teoretyczne oraz praktyczne. Zajęcia maja charakter obiektywny, studenci zapoznają się zarówno z zaletami jak i zagrożeniami stosowania metody w praktyce. Na krakowskiej uczelni zostały przeprowadzone badania w trakcie trwania dwóch lat akademickich- 2013/14 i 2014/15 na dwóch grupach studentów pedagogiki, którzy w ramach planu studiów poznawali metodę KE w wymiarze 30 godzin w formie warsztatowej. Celem badań było sprawdzenie, czy studenci zastosują metodę KE w przyszłej pracy terapeutycznej? Wszyscy badani studenci wyrazili chęć poznawania różnorodnych metod terapeutycznych, nawet budzących kontrowersje w środowisku specjalistów. Badani studenci (54 osoby) w przeważającej części ocenili metodę KE pozytywnie (85%) i wstępnie wyrazili gotowość do jej wykorzystania w przyszłej pracy terapeutycznej z dziećmi i młodzieżą (74%). Studenci pisali, że zastosują tę metodę , bo są proste ćwiczenia, łatwe do wykonywania przez dzieci nawet z dużymi deficytami, ma pozytywny wpływ na sferę emocji i uczuć uczestników terapii. Jest to dobra zabawa, ruch przede wszystkim. W Akademii im. J. Długosza w Częstochowie metodę KE wykorzystuje się na zajęciach z przedmiotów: edukacja zdrowotna, edukacja ekologiczna, metodyka nauczania zintegrowanego, terapia pedagogiczna. Studenci pedagogiki o specjalności nauczanie początkowe i wychowanie przedszkolne zachęcani są do własnych systematycznych ćwiczeń oraz opracowania zadań edukacyjnych dla dzieci w ramach praktyk pedagogicznych. Wykorzystują przykłady scenariuszy zajęć podane w książce Twórcza kinezjologia w praktyce, Propozycje dla każdego oraz video Kinezjologia Edukacyjna (wyd. KINED) lub CD Kinezjologiczne nutki (wyd. KINED), czasami również materiały instruktażowo-metodyczne Tańce w kręgu. Opinie nauczycieli, którzy stosują kinezjologię edukacyjną w pracy z dziećmi. • Wybrałyśmy ćwiczenia z KE, ponieważ są bardzo proste do wykonywania i modyfikacji, co je dodatkowo uatrakcyjnia. • Gimnastyka Mózgu to metoda prosta, naturalna, wolna od środków farmakologicznych i efektywna. Ćwiczenia można wykonywać w każdym miejscu, w każdym czasie i bez wydatku finansowego. • Od kilku lat stosujemy w pracy z dziećmi ćwiczenia Gimnastyki Mózgu i obserwujemy takie zjawiska, jak: wyciszenie się grupy, lepszą koncentrację podczas zajęć, łatwiejsze rozumienie poleceń, większą gotowość do wykonywania zadań, szybsze i efektywniejsze zapamiętywanie i uczenie się. Trudności występujące przy wykonywaniu poszczególnych ćwiczeń są dla nas sygnałem zaburzeń. • Zauważamy, iż dzieci poddające się tej metodzie przejawiają większe zaangażowanie podczas zajęć. Ponadto dostrzegalne jest coraz większa harmonijność ruchów oraz ich precyzja. Co więcej, dzieci są pewniejsze w określaniu prawej i lewej strony ciała, a także określenia stron w przestrzeni i na płaszczyźnie Przytoczone opinie potwierdzają zalety i korzyści stosowania tej metody. Nie można jednak nie zauważyć, że metoda ta oddziałuje wręcz aktywizuje ruch dziecka, który odgrywa bardzo istotną rolę w okresie dzieciństwa i odwołuję się do naturalnej potrzeby dziecka. Obecnie bardzo widoczne staje się ograniczenie swobody ruchowej dziecka, a wynika to chociażby z zamieszkania w dużych aglomeracjach miejskich, czy niekontrolowanej konsumpcji mediów. Prowadzi to do przyrostu dzieci mających wady postawy, nadwagę, problemy z koordynacją ruchową, trudności w szkole oraz – w zbyt małym zakresie - nieadekwatne do wieku, rozwinięte umiejętności społeczne. Myślę, że przytoczone argumenty przemawiające za stosowaniem kinezjologii edukacyjnej przekonają nauczycieli do ich włączania w proces nauczania - uczenia się, a można je stosować w różnorodnych formach, np. jako: • ćwiczenia śródlekcyjne, • ćwiczenia koncentrujące i wyciszające, które rozpoczynają zajęcia, • ćwiczenia uzupełniające, wplatane w treść programu, • ćwiczenia wchodzące w skład lekcji wychowania fizycznego, • ćwiczenia wzmacniające ogólną motorykę lub wzmacniające mięśnie biorące udział w pisaniu. Czyta się już o nauczycielach, którzy uczą w oparciu o autorskie programy z elementami edukacji kinezjologicznej. W styczniu 2004 r. w Częstochowie powstało Jurajskie Stowarzyszenie Kinezjologów. Uroczystość min. uświetniły pokazy ćwiczeń GM w wykonaniu częstochowskich przedszkolaków i uczniów szkoły podstawowej. Dużym zainteresowaniem cieszyły się relacje nauczycieli nauczania zintegrowanego, które opracowały autorskie programy dla swoich uczniów i podczas ich realizacji przeprowadzały badania pedagogiczne dotyczące efektywności nauczania szkolnego , wspomaganego KE. Autorski program ćwiczeń stymulujących dla dzieci siedmioletnich opracowała C. Grzywniak z Akademii Pedagogicznej w Krakowie. Składa się on z dwóch części i powstał w oparciu o metodę P. Dennisona i założenia treningu relaksacji Jacobsona. Program może pełnić dwie funkcje: terapeutyczną i profilaktyczną. Reasumując , różnorodne są formy stosowania ćwiczeń GM w pracy z dziećmi, ale regularne ćwiczenia zaplanowane w programach autorskich z pewnością szybciej pozwolą osiągnąć zauważalne rezultaty. Jedną z pionierek GM jest dr Carla Hannaford – najzdolniejsza uczennica Paula Dennisona: utytułowany neurofizjolog z blisko trzydziestoletnim stażem pedagogicznym, prowadząca wykłady na całym świecie. W swojej książce Zmyślne ruchy, które doskonalą umysł pisała: „ szkoły i wszelkie miejsca, gdzie ktoś się czegoś uczy, od przedszkoli do szkolenia w firmie, to oczywiste miejsce na wykorzystanie GM. Nie zdarzyło mi się, aby ćwiczenia wykonywane przez różne grupy ludzi, w różnym wieku i o różnych profesjach nie przyniosły sukcesu jeszcze bardziej efektywnego uczenia się. Pomagają one osobom młodym w przygotowaniu się do uczenia, a starszym w zachowaniu aktywnego myślenia i pamięci. Ale najbardziej znaczące przykłady poprawy po gimnastyce mózgu, których byłam świadkiem, zachodziły i zachodzą u dorosłych i dzieci, którzy zostali określeni jako: ”niewyuczalni”, z zaburzeniami koncentracji wraz z nadpobudliwością, upośledzeniem emocjonalnym”, z zespołem Downa. Gimnastyka Mózgu jest : niefarmakologiczna, prosta i bardzo efektywna. Zachowuje ona dobre zgranie układu umysł – ciało i pomaga wszystkim w ogólnym uczeniu. Obecnie wśród dużej liczby dzieci przedszkolnych i rozpoczynających naukę w pierwszej klasie można zauważyć nieharmonijny rozwój psychomotoryczny. Potrzebują one specjalnej stymulacji i uaktywnienia pewnych struktur mózgowych. Wsparcie, jakiego udziela kinezjolog, może dotyczyć różnych poziomów funkcjonowania, np. usprawnienia wzroku, słuchu i ruchu; trudności z pisaniem i czytaniem; braku koncentracji, motywacji; kłopotów z pamięcią; organizacji czasu, komunikacji. Po tym co przeczytałam na temat kinezjologii edukacyjnej myślę, że warto częściej włączać jej elementy do pracy z dziećmi przedszkolnymi. autor :Marta Adamska Bibliografia: • Dzionek E. i inni, Kinezjologia edukacyjna, Oficyna Wydawnicza „Impuls”2006 • Hannarord C., Zmyślne ruchy, które doskonalą umysł, „Medyk”, Warszawa 1998 • Masgutowa S., Materiały z kursu Gimnastyka Mózgu dr Paul Dennison i Gail Dennisoncz. I , Międzynarodowy Instytut Neurokinezjologii Rozwoju Ruchowego i Integracji Odruchów, Warszawa 2002 • Zwoleńska J., Twórcza kinezjologia w praktyce. Propozycje dla każdego, „Kined”, Warszawa 2004 • Borowiecka R., Kinezjologia edukacyjna-kontrowersyjna terapia, „Kinezjologia” 2010, • Chrolenko I, Wiśniewska D., Kinezjologia edukacyjna jako metoda wspierająca uczenie się, Łódzkie Centrum Doskonalenia Nauczycieli i Kształcenia Praktycznego, Łódź (12),2006 • Duda M., Zmyślne ruchy, które doskonalą umysł w opinii studentów pedagogiki-Dylematy wyborów. „Konteksty Pedagogiczne” 2 , 2016 • Glapa A.,Naskręt M., Elementy kinezjologii edukacyjnej-jako przykład usprawniania małej i dużej motoryki, „Wychowanie Fizyczne i Zdrowotne” Nr 10 , 2014 • Jarzyńska J., Wykorzystanie technik kinezjologii edukacyjnej P. Dennisona w pracy z dziećmi o specjalnych potrzebach edukacyjnych, „Edukacja Elementarna w Teorii i Praktyce” Nr 2 ,2007 Uwaga! Wszystkie materiały opublikowane na stronach są chronione prawem autorskim, publikowanie bez pisemnej zgody firmy Edgard zabronione. Gimnastyka Paula Dennisona, zwana inaczej kinezjologią edukacyjną lub gimnastyką mózgu, jest to metoda mająca na celu pomoc w uczeniu się poprzez usunięcie z ciała i mózgu ukrytych blokad. Ćwiczenia Paula Dennisona prowadzą do sprawnego posługiwania się obiema półkulami mózgowymi. Ćwiczenia mają za zadanie rozwinąć w pełni ukryte dotąd potencjalne możliwości dzieci. Gimnastyka mózgu polega na świadomym wykorzystaniu mięśni celem wzbogacenia odpowiednich partii mózgu o nowe połączenia nerwowe. Nasz mózg bardzo precyzyjnie współpracuje z ciałem. Kieruje on poszczególnymi częściami ciała poprzez impulsy rozchodzące się w układzie nerwowym. Impulsy te mają ważną zaletę – mogą wędrować w obu kierunkach: od mózgu do danej części ciała i od ciała do mózgu. Proponowane ćwiczenia umożliwiają efektywniejsze uczenie się, polepszają kondycję fizyczną, psychiczną. Ogromne znaczenie gimnastyka mózgu ma dla dzieci dyslektycznych, dysortograficznych, dysgraficznych, nadpobudliwych, opóźnionych w rozwoju, z porażeniem mózgowym, czyli dla tych, u których współdziałanie obu półkul mózgowych jest zakłócone lub niepełne. Najważniejsze ćwiczenia: „leniwe ósemki” – doskonalą ruchy gałki ocznej, koordynację ręka- oko, poprawiają sprawność rozpoczynamy lewą ręką i kreślimy znak położonej ósemki. Znak ósemki zakreślamy tak, aby punkt przecięcia linii znajdował się na wysokości oczu, na wprost nosa. Ręka porusza się w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara, w górę, zatacza pętlę „słoń” – daje poczucie równowagi i koncentrację, ułatwia zapamiętywanie cyfr i pozycja ciała, kolana lekko rozstawione. Głowa dotyka ramienia. Zakreślając ręką odpowiedni ruch śledzimy ją oczyma jak wyobrażoną przez siebie na dalszym planie ósemkę. „sowa” – wzmacnia pamięć, wzmaga matematyczną precyzję, polepsza mocno i ściskamy mięsień barku lewego prawą dłonią. Powoli obracamy głowę spoglądając za siebie przez lewe ramię, głęboko oddychamy, opuszczamy luźno głowę, robimy głęboki wdech i rozluźniamy mięśnie karku. Powtarzamy ściskając drugi bark. „ruchy naprzemienne” – poprawiają intuicję, wyostrzają jasność myślenia, poprawiają wymowę i polega na jednoczesnym wymachu ręki do przeciwnej do niej nogi. W ten sposób uaktywniamy obie półkule mózgu do równoczesnej pracy. „sięganie po piłkę” (luźne skłony) – wzrost pewności siebie, poczucie równowagi i koordynacja ciała, poprawa abstrakcyjnego skrzyżowane w kostkach. Wykonujemy skłon klatką piersiową do nóg na wydechu. Sięgamy dłońmi jak najdalej przed wykonujemy przy podnoszeniu ciała. „krążenie szyją” – odciążenie centralnego systemu nerwowego, prawidłowe wykonujemy bardzo wolnym i delikatnym ruchem przenosząc głowę od jednego do drugiego obojczyka. Na koniec pomyśl, że po twojej szyi spływa ciepły wodospad. „punkty na myślenie” – stymulują przepływ krwi do uszu. Chwytamy dwoma palcami najpierw lewe ucho, zaczynamy od góry małżowiny i pocieramy je. Końcówkę ucha ciągniemy w dół. Później masujemy drugie.