Zobacz także: Romantyczne filmy o nastolatkach - 6 wzruszających tytułów . 2. „Ruchomy chaos” Ekranizacja bestsellerowej powieści autorstwa Patricka Nessa swoim klimatem przypomina nieco hitowe „Igrzyska Śmierci” lub „Niezgodną”. Jednak w przeciwieństwie do tych filmów, głównym bohaterem „Ruchomego chaosu” jest Jakie znacie fajne filmy o nastolatkach? 2010-09-07 16:23:09; znacie fajne filmy o nastolatkach. 2010-06-21 18:13:51; Znacie jakies fajne filmy familijne o nastolatkach takie jak np;16 życzes cos w tym stylu? 2011-02-01 13:04:30; Znacie jakieś fajne, wzruszające filmy młodzieżowe? Takie o nastolatkach albo jakieś bajki w stylu,,Zaplątani Karolina Szymczak zagrała u boku Brada Pitta. Anna Wendzikowska i Simu Liu. Filmy o perypetiach młodych bohaterów, mogą przypaść do gustu zarówno młodzieży, jak i starszym widzom. Kaja Klimek, krytyczka i edukatorka filmowa, w Dzień Dobry TVN poleciła ciekawe produkcje o nastolatkach, które warto obejrzeć. W polskim kinie jak na lekarstwo jest filmów o nastolatkach dla nastolatków. W tę niszę postanowił wbić się Włoch Alessandro Leone , producent chyba jednego z najgorszych filmów rodzimej kinematografii, jakie powstały w ostatnich latach, czyli Bitwa pod Wiedniem . Najlepsze filmy dla nastolatków 2020 na Netflixie. Jeśli masz naście lat, to z pewnością nie możesz narzekać na brak filmów z twoimi rówieśnika (a przynajmniej aktorami, którzy za Filmy dla nastolatków poruszają tematy szkoły, problemów z rodzicami, pierwszych sukcesów oraz rozczarowań, ale najchętniej oglądaną tematyką są filmy o miłości. Pierwsza miłość zawsze jest wyjątkowa i zwykle pamiętamy ją do końca życia. Zobacz ranking najlepszych filmów o miłości nastolatków z 2019 r. Z pewnością spodobają Ci się, nawet jeśli czasy liceum już Zobacz 6 odpowiedzi na pytanie: Jakie znacie filmy o nastolatkach,pamiętnikach,szkole,miłości ale dla nastolatek ? Zobacz 6 odpowiedzi na pytanie: Znacie filmy o buntowniczych nastolatkach ? Pytania . Wszystkie pytania; Sondy&Ankiety; Kategorie . Szkoła - zapytaj eksperta (1920) Jakie filmy polecacie o nastolatkach? 2014-03-02 11:25:51 Jakie romantyczne dramatyo nastolatkach / młodzieży polecacie 2016-08-14 15:45:00 Jakie polecacie filmy o nastolatkach ? 2012-03-17 18:25:13 Oto krótkie zestawienie najlepszych filmów o narkotykach ostatnich lat. 1. Przemytnik. „Przemytnik” to historia osiemdziesięcioletniego hodowcy storczyków, który rozpoczyna współpracę z meksykańskim kartelem i nieświadomie przemyca narkotyki. Earl Stone ze względu na swój wiek i aparycję, nie wzbudza absolutnie żadnych F6ZE. Skąd pomysł na tego rodzaju film? Czy jako nastolatek miał pan jakieś doświadczenia ze „spring break"? Nigdy nie byłem na „spring break"! Ale zanim napisałem scenariusz, spędziłem kilka lat, zbierając materiały, obrazki z Internetu, z różnych miejsc w Stanach, w których celebruje się tę wiosenną przerwę. Myślę, że to wyjątkowy – w skali globalnej – amerykański zwyczaj, święto, karnawałowy tydzień pełen alkoholu, narkotyków i seksu, po którym wracasz do szkoły i udajesz, że nic się nie stało. To świetny punkt wyjścia i tło dla akcji filmu. Większość pana filmów opowiada o nastolatkach, zaczynając od scenariusza legendarnego filmu Larry'ego Clarka „Dzieciaki" przez „Gummo" czy „Julien donkey-boy". Dlaczego lubi pan filmować dzieciaki? Autopromocja Specjalna oferta letnia Pełen dostęp do treści "Rzeczpospolitej" za 5,90 zł/miesiąc KUP TERAZ Dobre pytanie! Hmm... Sam nie wiem, ale rzeczywiście kilka moich filmów opowiada o nastolatkach lub raczej o „dude culture". Może dlatego, że nastoletniość to czas lekkomyślności w życiu każdego z nas, kiedy zasady czy logika nie odgrywają większej roli, kiedy bardziej liczy się emocjonalność, seksualność, a myślenie o konsekwencjach jest zepchnięte na dalszy plan. Zobacz zwiastun filmu "Spring Breakers" This browser does not support the iframe element. Filmy „Dzieciaki" i „Spring Breakers" dzieli prawie 20 lat. Jaka jest różnica między tymi generacjami nastolatków? Coś się zmieniło? W swojej niedojrzałości są podobni. Mają te same potrzeby, idee, kierują nimi podobne impulsy. Różni je sposób, w jaki odnoszą się do siebie nawzajem. Kiedy robiliśmy „Dzieciaki", nasi bohaterowi byli bardziej zmarginalizowaną grupą społeczną, to była taka subkultura ukryta w cieniu. To były nastolatki, które chciały uciec od kłopotów, ze swojego życia. Teraz obserwujemy odwrotny proces. Media społecznościowe, technologia, wszystko to sprawia, że dzieciaki stają się coraz bardziej ekshibicjonistyczne. Wszystko kręci się wokół tego, żeby pokazać siebie, zostać odkrytym, jak najskuteczniej dzielić się z innymi swoim życiem. Więc zmieniło się całkiem sporo. Mówi pan o pokoleniu wychowanych na YouTube, grach wideo, telewizji. Jaka jest różnica w ich mentalności, są po prostu bardziej brutalni, bardziej bezwzględni? Nie sądzę. Myślę, że po prostu są inni, że idea „brutalności" bardziej odwzorowuje to, co dzieciaki oglądają w grach komputerowych czy telewizji. Przez co jest bardziej wyabstrahowana. Scenariusz „Spring Breakers" pisał pan podczas spring break w Panama City, w centrum wydarzeń... Tak pan o tym opowiadał: „Widziałem dzieciaki rzygające na moją wycieraczkę, uprawiające seks w korytarzu, podpalające różne rzeczy". Zawsze przygląda się pan rzeczom, które chce sfilmować, z tak bliskiej odległości? Lubię tak pracować. Łapię wtedy wiele detali, kolorów, atmosferę miejsca, zaczynam lepiej rozumieć, o czym piszę. Staram się, by film był pewną kondensacją realnego świata, bardziej namacalny, bardziej fizyczny, jak trip po narkotykach. I dlatego spędzam w lokacji dużo czasu, pozwalam się sobie zagubić. Piszę szybko, ale trawię temat przez pewien czas. Napisanie „Spring Breakers" zajęło mi 10 dni, ale myślałem o tym filmie, śniłem go przez rok. Głównymi bohaterkami filmu są dziewczyny, które można by nazwać utożsamieniem tzw. głupiej amerykańskiej blondynki... To parodia? Nie, nie, nikogo nie chcę parodiować, nie zrobiłem jakiegoś „exposé" czy nawet dokumentu. Zrobiłem po prostu film, w którym występują takie, a nie inne charakterystyczne postaci. Liquid narration lub pop-poem to określenia nowego stylu narracji filmowej. Bardziej przeżywać film, niż tylko go oglądać. Tak. Rozwijam tę technikę już od pewnego czasu. Staram się, żeby film opierał się raczej na pewnym typie energii, uczuciach niż tradycyjnej logicznej narracji. Chcę, żeby moje filmy były dzikie, nieokiełzane, zaprzeczające logice. I do tego używam właśnie płynnej narracji. Co na to aktorzy? Potrzebują czegoś ekstra, by wdrożyć się w ten sposób filmowania? Stwarza im pan jakieś specjalne warunki do pracy? Trochę tak, kreuję odpowiednie otoczenie. Projektuję, a potem zachęcam, ośmielam. To jest jak z chemikaliami. Wrzucasz coś do butelki, potrząsasz, a po chwili oglądasz eksplozję. Świetnie sfilmował pan środowisko gangsta-raperów, doskonale łącząc dźwięk z obrazem. Czy dostał pan już propozycję nakręcenia hiphopowych klipów? (Śmiech) Nie, jeszcze nie, ale marzę o tym! Mógłbym filmować te wielkie pupy dziewczyn na okrągło! Filmy kręci pan według własnych pomysłów, scenariuszy, jest to od prawie dwóch dekad kino autorskie, czy to znaczy, że nie ma pan propozycji od producentów mainstreamowych? Jestem otwarty na propozycje, ale zazwyczaj widzę film trochę inaczej niż producenci. Inaczej wizualnie. Dlatego najczęściej sam piszę scenariusze, bo tylko tak mogę zagwarantować sobie jako reżyserowi obrazy i sceny, które naprawdę chcę nakręcić. Gdy kończy się plan, film jest nakręcony, co najchętniej pan robi? Ma pan jakieś specjalne sposoby, żeby się zrelaksować? O tak. Maluję obrazy, czasem tworzę instalacje. Takie moje dzieła sztuki. „My, dzieci z dworca Zoo” Światowy bestseller, który opowiada prawdziwą historię nastoletniej narkomanki Christiane F. i środowiska berlińskiej młodzieży pogrążonej w nałogu. Przedstawia wstrząsające wspomnienia bohaterki, przejmujące prawdziwością opisów. Na podstawie książki w 1981 roku nakręcono film pod tym samym tytułem. „Hera, moja miłość” To z kolei historia, która zadaje kłam popularnej opinii, iż uzależnienie od narkotyków rodzi się wyłącznie w patologicznych warunkach. Otóż wydawałoby się idealna rodzina, której nic nie brakuje, staje w końcu w obliczu problemu – nałogu syna, który zaczyna wymykać się spod kontroli. Książka stanowi ważne ostrzeżenie przede wszystkim dla rodziców, którzy skupieni wyłącznie na swoich sprawach mogą nie zauważyć, że z ich dziećmi dzieje się coś niedobrego. „Trainspotting” Powieść i zrealizowany na jej podstawie film to dziś już pozycja kultowa. Pełen wulgarnych i szokujących scen, do bólu oddających realia i klimat lat 80-tych. Obnaża siłę narkotykowego uzależnienia, które prowadzi grupę przyjaciół do stoczenia się na margines. To twarda i trudna w odbiorze historia, która na długo nie pozwala o sobie zapomnieć. „Milion małych kawałków” Opowieść wracającego do zdrowia alkoholika i narkomana. Momentami drastyczna historia to obraz walki głównego bohatera z uzależnieniem. Walki, która rozgrywa się przede wszystkim w umyśle i ciele osób owładniętych przez nałóg. Dzięki dokładnym relacjom bohatera możemy odkrywać źródło jego problemu i przyczyny uzależnienia oraz obserwować drogę jaką przebywa, dążąc do przemiany. To książka, która pozwala pojąć dlaczego tak trudno tę walkę wygrać oraz pomaga przyjaciołom i rodzinom narkomanów tę walkę zrozumieć. „Rok na odwyku” Przejmująca opowieść kobiety o powrocie do normalnego życia po 18 latach uzależnienia od alkoholu, narkotyków i środków nasennych. Bardzo szczera relacja prezentuje proces, najpierw szukania pomocy u psychiatrów, a następnie podejmowania trudnej decyzji o udaniu się na terapię odwykową. To w końcu opis tego, jak życie znów nabiera sensu, a odsunięte na bok sfery życia ponownie zaczynają być istotne. Książka pomaga uwierzyć, że warto walczyć o siebie i można życiu przywrócić utracony sens. „Ścigając krzyk. Dzieje wojny z narkotykami” Ta książka to pasjonująca i przerażająca zarazem opowieść o historii wojny z narkotykami. Autor stawia w niej tezę, że przyczyną problemów z narkomanią jest prohibicja, a jedynym sposobem na ich rozwiązanie – zniesienie zakazu produkcji i dystrybucji narkotyków. To kolejny ważny głos w kwestii walki z uzależnieniami. „Zero, zero, zero. Jak kokaina rządzi światem” Według Roberto Saviano, autora bestsellerowej „Gomorry”, kokaina rządzi już nie tylko uzależnionymi ale i całym światem. W swojej książce ukazuje ciemne strony handlu tym prawdopodobnie najbardziej dochodowym narkotykiem na świecie. Kryminalna działalność, jaka pojawiła się wraz z rozpowszechnieniem się kokainy, powoduje, że w walkach karteli narkotykowych i mafii wciąż giną ludzie, którzy są kolejną, po narkomanach, ofiarą przemysłu narkotykowego. Porażająca i intrygująca literatura faktu. „Narkotyki i dopalacze. Co powinni wiedzieć rodzice?” Młodzież coraz częściej sięga po narkotyki i nowe substancje uzależniające, czyli dopalacze. Dlatego współcześni rodzice powinni wiedzieć: jak działają poszczególne narkotyki, jakie mechanizmy prowadzą do uzależnienia oraz jak rozpoznać czy dziecko brało narkotyki? Odpowiedzi na te wszystkie pytania znajdują się w tym kompletnym poradniku, a zdobyta wiedza być może okaże się pomocna i umożliwi w porę zareagować na zagrożenie. Z pewnością można wskazać więcej tytułów książek i filmów, podejmujących temat narkotyków oraz problemu uzależnienia. Które z nich najbardziej zapadły Wam w pamięć? Po więcej poleceń książkowych zapraszamy do naszego działu Pasja Czytam. Strona główna Empik Pasje. Magazyn online Przedstawiamy 11 najciekawszych produkcjach z młodymi bohaterami w rolach głównych, których nie można nie znać. Te seriale o problemach nastolatków wciągną nie tylko ich samych, ale i widzów w każdym wieku! Autor: Olga Wadowska-Wróbel Najlepsze seriale o problemach nastolatków 1. „Sex education” - Netflix Nie da się ukryć, że najgłośniejsze seriale dla nastolatków przygotowują w ostatnich latach platformy streamnigowe. To one trzymają rekę na pulsie tego, co dziś najważniejsze w życiu młodych ludzi. I nie boją się tematów, które zazwyczaj peszą dorosłych. Jednym z pierwszych przełomowych tytułów, który podejmował niewygodny temat, był „Sex education”. Główny bohater - Otis (Asa Butterfield), jest synem słynnej seksuolożki Dr Jean F. Milburn (Gillian Anderson). Jest on dość przytłoczony jej zainteresowaniem jego życiem erotycznym. Ale posiadanie takiej matki to nie tylko niezręczne sytuacje domwoe, ale też realna wiedza. Otis, razem z przyjaciółką Maeve (Emma Mackey) rozpoczynają udzielanie porad innym nastolatkom ze szkoły. Serial jest pełen nie tylko błyskotliwych dialogów, wzruszających scen i nieporadnych pierwszych miłości, ale też realnej wiedzy - zarówno dla par heteroseksualnych jak i homoseksualnych - ich przedstawicielem jest przyjaciel Otisa - Eric (Ncuti Gatwa). 2. „Atypowy” - Netflix W „Atypowym" mamy właściwie podobne założenie jak „Sex education” - temat dla wielu jest tabu, ale jego nieznajomość może być rzeczywiście niebezpieczna dla wszystkich zainteresowanych. Tu wiaodącą postacią jest Sam (Keir Gilchrist), który przechodzi okres dojrzewania, ale jest to u niego wyzwaniem większym niż u innych, bo jest on w spektrum autyzmu. Ten wstęp może brzmieć jak opis przygnebiającego serialu, jednak przez nagromadzenie paradoksów, śmiesznostek i nieporozumień wynikających z odmiennego postrzegania rzeczywistości - powoduje, że „Atypowy" jest przede wszystkim zabawny i wzruszający. Świetny jest też obraz całego świata wokół, a głównie rodziców i siostry, którzy mając najlepsze intencje, bynajmniej nie są święci. A, i pokazuje też, ile wspólnego mają ludzie oraz... pingwiny. Obowiązkowa pozycja nie tylko dla osób zainteresowanych spektrum autyzmu, ale dla każdego, któ chce budowac swoją wrażliwość na świat. 3. „Euforia” - HBO Max To najgorętszy tytuł ostatnich sezonów. Na czym polega fenomen serialu „Euforia”? Młodzi twórcy opowiedzieli o swoich rówieśnikach i znaleźli na to nowy, odpowiadający im język. Otrzymujemy portret zbiorowy grupy nastolatków. Każdy chce w niej zająć jakieś wyraziste miejsce. Jednocześnie w tych poszukiwaniach każdy jest mocno zagubiony: narkotyki, odwyki, seks, przemoc, wielkie sukcesy i wielkie upadki w social-mediach - to wszystko jest już od pierwszej mnuty pierwszego odcinka. Zastanawiający jest tu również obraz rodziców, bo jak rzadko w serialach o problemach nastolatków, jest tu pokazane, że to oni są jedną z przyczyn. „Euforia” podbiła cały świat, a grająca Rue aktorka Zendaya jest jedną z najgłośniejszych, młodych gwiazd. 4. SKAM, (norw. „Wstyd”), NRK - norweska telewizja publiczna Jak najlepiej oddać realia świata współczesnych nastolatków? Pokazując ich życie przez pryzmat technologii, która stanowi jego centrum. Julie Andem, twórczyni norweskiego „SKAM”, który zgromadził widownię na poziomie 1/5 populacji całego kraju, wyszła właśnie z tego założenia. I tak, pojedyncze sceny, stylizowane na kręcone za pomocą telefonu, pojawiały się w sieci w czasie „rzeczywistym” - jeżeli pięć przyjaciółek z liceum, Noora, Chris, Vilde, Eva, Sana, są akurat w szkole, to fragment ten emitowano w poniedziałkowy poranek; jeżeli zaś dziewczyny szły na imprezę w piątkowy wieczór, sceny te pojawiały się właśnie wtedy. Dopiero po tygodniu takich „wrzutek”, NPR umieszczał na swoich stronach cały odcinek. Zabieg ten, połączony z fabułą skupioną na codzienności nastolatków z Oslo, dał efekt zaglądania do intymnego, osobliwego wideodziennika i zdecydował o sukcesie całego formatu. Powstały cztery sezony, a w każdym z nich narratorką była inna bohaterka. „SKAM” odniósł też ogromny, międzynarodowy sukces, gromadząc wielomilionową widownię oraz tworząc zaangażowaną społeczność fanów serialu. Każdy z czterech książkowych tomów zawiera scenariusz jednego z sezonów wyemitowanych pomiędzy 2015 i 2017 rokiem. W książkach znajdziemy ponadto nieuwzględnione w serialu sceny, wycięte podczas montażu kwestie, napisane na nowo prologi i epilogi, jak również komentarze twórczyni SKAM, Julie Andem, oraz nieupubliczniane wcześniej notatki. 5. „Skins” („Kumple”), E4 Seriale o „trudnej młodzieży” - lub, po prostu, o młodych ludziach z ich problemami, radościami i całą narracją dorastania - to dziś duży fragment serialowego rynku. Kiedy jednak „Skins” (emitowany w Polsce jako „Kumple”) zadebiutował w brytyjskim kanale E4 w 2007 roku, takich bohaterów mainstreamowa telewizja jeszcze nie widziała. Owszem, mieliśmy chociażby „Freaks and geeks”, „Beverly Hills 90210” czy „Buffy: Postrach wampirów”, jednak w produkcjach tych próżno było szukać niekończącego się potoku imprez, alkoholu, narkotyków, seksu, wulgaryzmów i niejednokrotnie bardzo niespodziewanych zwrotów akcji. A wszystko to w ramach niezwykle wciągającej opowieści o problemach nastolatków z Bristolu, zmagających się z uzależnieniami, osamotnieniem, zaburzeniami odżywiania, rodzinnymi dramatami czy niechcianymi ciążami. Powstało łącznie sześć sezonów - po dwa na każdą „generację” uczniów tego samego bristolskiego liceum - oraz coś na kształt spin-offu, w którym zobaczyliśmy troje bohaterów (Cassie, Effy i Cooka) kilka lat po zakończeniu ich wątków. Co ciekawe, kompletną klapą okazał się za to amerykański remake „Skins”, który anulowano po zaledwie jednym sezonie. 6. „Gossip Girl” („Plotkara”), CW Serial, który wyznaczył kierunek podobnych produkcji na kolejną dekadę i wciąż jest inspiracją dla ich twórców. Blake Lively, Ed Westwick, Chace Crawford, Leighton Meester i Taylor Momsen, odtwórcy głównych ról, stali się bohaterami masowej wyobraźni dzięki sportretowaniu bogatych, uprzywilejowanych nastolatków z nowojorskiego Upper East Side na Manhattanie. Jako że „Plotkara” była adaptacją bestsellerowej powieści Cecily von Ziegesar, przed jej twórcami postawiono niełatwe zadanie - odwieczny problem sprostania oczekiwaniom fanów oryginalnej książki. Producenci podjęli duże ryzyko dość szybko, w finale pierwszego sezonu odchodząc od oryginalnej fabuły, co, ostatecznie, okazało się być dobrą decyzją i pozwoliło na odmienne rozwinięcie tak akcji, jak i postaci. Dzisiaj „Gossip Girl” postrzegana jest w kategoriach popkulturowego fenomenu, który spopularyzował komunikację mobilną i media społecznościowe, a także… wyznaczał modowe trendy. W Polsce wszystkie sezony obejrzeć można na Netfliksie. A na HBO Max - nową wersję opowieści o elicie. 7. „Misfits”, („Wyklęci”), Channel 4 Świetny serial produkcji Channel 4, opowiadający o grupie nastolatków z Londynu (na przestrzeni pięciu sezonów bohaterowie zmieniali się), którzy, w związku z tajemniczą elektryczną burzą, zyskali bardzo dziwne i zaskakująco użyteczne „moce”. Mamy więc Nathana (Robert Sheenan), który jest nieśmiertelny; Simona (Iwan Rheon), który jest niewidzialny, czy też Curtisa, który posiadł moc manipulowania czasem. Wszyscy odbywają prace społeczne w związku z wykroczeniami, których się dopuścili, oczywiście pod superwizją niezbyt przyjaznych i rozgarniętych kuratorów. Przygody, które ich spotykają, mocno zabarwione są absurdalnym, brytyjskim humorem i ukazują w większości dość antyspołecznych bohaterów w sposób, który nie tylko przyczynił się do ogromnego sukcesu serialu wśród widzów, ale i licznych nagród. W 2010 roku „Misfits” nagrodzono bowiem prestiżową statuetką BAFTA dla Najlepszego Serialu Dramatycznego. Mówiło się też o potencjalnej wersji kinowej, do której powstania jednak nigdy nie doszło. 8. „13 powodów”, Netflix Serial Netfliksa, w pierwszym sezonie będący adaptacją powieści pod tym samym tytułem, odbił się szerokim echem na całym świecie. Jego producentka, aktorka i piosenkarka Selena Gomez podkreślała w wywiadach, iż bardzo zależało jej, aby wreszcie w odpowiedni, wiarygodny sposób sportretowano pokolenie współczesnych nastolatków, nękane plagą bullyingu i cyberbullyingu, samobójstw, uzależnień i przemocy seksualnej pomiędzy rówieśnikami. Po tym, jak pierwsza seria spotkała się z krytyką za rzekome „romantyzowanie” samobójstwa - pokazanego na przykładzie Hannah Baker, wrażliwej, jednak niepozbawionej wad nastolatki, która przed odebraniem sobie życia zostawia przyjaciołom trzynaście nagranych na kasety magnetofonowe taśm-wyznań, które wyjaśnić mają motywy jej decyzji - druga odsłona została naszpikowana ostrzeżeniami i apelami do znajdujących się w trudnej sytuacji młodych odbiorców. 9. „Pretty Little Liars” („Słodkie kłamstewka”), Freeform Początkowo posądzany o dużą „inspirację” i niejako wzorowanie się na „Plotkarze”, „Pretty Little Liars” stał się serialowym fenomenem. Przygody czterech nastolatek - Spencer, Arii, Hannah i Emily - dręczonych przez niejakiego „A” i chcących rozwikłać zagadkę śmierci swojej przyjaciółki Alison niepozbawione są fabularnych wad, przede wszystkim jednak śledzenie ich staje się przyjemnością narkotyczną. Dzisiaj śmiało powiedzieć można, że to produkcja stworzona do binge watchingu, jednak powstała na kilka lat przed upowszechnieniem się serwisów streamingowych, zaś dzięki nim wciąż pozostaje niezwykle popularną wśród fanów na całym świecie. 10. „Riverdale”, CW Serial oparty na postaciach z uniwersum Archie Comics, z sezonu na sezonu coraz bardziej „luźno”. Mieszkający w tytułowym Riverdale „chłopiec z okładki” Archie Andrews, dociekliwa i porządkowana Betty Cooper, dziennikarz-kronikarz Jughead Jones i dziedziczka mafijnego imperium Veronica Lodge rozwikłują kryminalne zagadki, ścigają morderców, narkotykowych baronów i przywódców podejrzanych ruchów religijnych. Pierwsza seria, skupiająca się na tajemnicy śmierci Jasona Bloosoma, była zdecydowanie najlepszą pod względem fabularnego dopracowania i zachowania realiów życia „zwykłych” nastolatków. Później scenarzyści wyraźnie postanowili zaczerpnąć z komiksowych korzeni produkcji, stawiając na wątki może nie nadprzyrodzone, ale z pewnością niezbyt prawdopodobne i mało wiarygodne, takie jak 17-letnia Veronica prowadząca nielegalne kasyno, zakłady poprawcze wyglądające jak ciężkie więzienia z czasów amerykańskiego Wielkiego Kryzysu czy młodociane gangi operujące niczym służby specjalne. Wciąż jednak jest to serial, który ogląda się z przyjemnością, jeżeli nie bierze się go zbyt serio. 11. „Gilmore Girls”/„Kochane kłopoty” WB, CW Tak jak nowsze seriale pokazują problemy nastolatków nierzadko w dość ostry sposób, tak starsze - są pełne ciepła, zrozumienia i melancholii. Tak jest chociażby w serialu „Gilmore Girls” (pierwszy odcinek został wyemitowany w 2000 roku) znanym w Polsce pod tytulem „Kochane kłopoty”. Tytułowymi dziewycznami są Rory (Alexis Bledel) i Lorelai (Laurel Graham) - córka i matka. Poznajemy je w momencie, kiedy Rory ma 16 lat - tyle, ile jej matka gdy ją urodziła. Mają świetny kontakt ze sobą i całym miasteczkiem, w którym zyją. Jedymi osobami, z którymi jest najtrudniej są rodzice Lorelai. Kolejne odcinki kilku sezonów pokazują blaski i cienie czasu dorastania, wyzwania związane ze zmianą szkoły, kłopoty finansowe, perypetie codzienności i beztroskę wczesnych lat 2000. Serial idealny na poprawę humoru! A ci, którzy już go znają mogą zobaczyć powrót do Stars Hollow po latach w kontynuacji Netfliksa „Kochane kłopoty: rok z życia”. Co jeszcze warto zobaczyć? Daj znam znać w komentarzu! Bądź na bieżąco i zaglądaj do artykułów z naszej Pasji Oglądam. Okładka: materiały prasowe. Polecane artykuły Powiązane produkty Powiązane artykuły